Studio Architektury KONTUR Marek Światopełk–Mirski, Maciej Światopełk–Mirski zdobyło wyróżnienie w II edycji konkursu „ReVita Wielkopolsko!”, za projekt rewitalizacji zespołu budynków kolejowych w Pile.
Zakres opracowania KONTURU obejmował budynek dworca PKP, Parowozownię – Okrąglak wraz z przyległymi obiektami. Uwzględniono również rewitalizację budynku lokomotywowni wachlarzowej wraz z zagospodarowaniem terenu. Priorytetowym zabiegiem było dla nas „uwolnienie” budynku Dworca Głównego od torów leżących po jego północnej stronie, przenosząc trakcję kolejową na drugą stronę. Tym samym zanikłyby ograniczenia związane z dostępem do stacji kolejowej. Istniejący dziś tunel podziemny mógłby być zaadaptowany na kawiarnię/pub/winiarnię z dostępem zarówno od strony miasta jak i hali dworca. Wykorzystując jego funkcjonalne gabaryty zaproponowaliśmy zaaranżowanie tej przestrzeni w formie wydzielonych boksów – przedziałów kolejowych. W każdym z nich w licu ściany zamontowany byłby ekran LCD – będący swoistym oknem na świat, prezentujący tematyczne podróże, np. przedział kolei transsyberyjskiej czy Orient Expressu. Naturalnym było pozostawienie funkcji komunikacyjnej w budynku dworca głównego, uzupełnionego jednak o program komercyjny – powierzchnie najmu, bar oraz hostel na piętrze. Jednocześnie powróciliśmy do kształtu bryły z I dekady XX w „oczyszczając” kubaturę obiektu z późniejszych dobudówek i przenosząc lokalizację holu z kasami biletowymi. Należałoby również zadbać o skucie tynku przykrywającego elewacje obiektu poddając jednocześnie zabiegom piaskowania i czyszczenia istniejące cegły.
Poprzez budynek parowozowni okrągłej o nazwie Warsztaty Twórczości Alternatywnej realizowany byłby program kulturalny. Mieściłaby się w nim przestrzeń związana z promocją szeroko rozumianej sztuki – przedstawienia teatralne, muzyczne, akcje happeningowe, performance, byłoby to miejsce ekspozycji dzieł malarstwa, rzeźby czy mody. Kapitalnym potencjałem obiektu jest istniejąca obrotnica mogąca pełnić funkcję ruchomej – obrotowej sceny. Wykorzystując istniejące tory (pozostałość funkcji parowozowni) zaproponowaliśmy stworzenie dwupoziomowej mobilnej platformy dopełniającej program sceny o osprzęt oświetleniowy, audio, czy konstrukcję dla potrzeb scenografii. Część kanałów rewizyjnych przekryto taflami szkła eksponując przedmioty z funkcjonowaniem kolei związane. Program kulturalny uzupełniony byłby pomieszczeniami rozlokowanymi w koronie obiektu z pubem, kawiarnią wraz z antresolą i amfiteatralną widownią i pomieszczeniami najmu mogącymi funkcjonować niezależnie od sali głównej. Wsparciem ekonomicznym funkcjonowania tego obiektu mogłaby być np. wrotkarnia prosperująca na co dzień poza weekendami. W obiektach zlokalizowanych bezpośrednio przy obiekcie parowozowni mieściłby się zespół powierzchni rekreacyjnych - fitness, basen, jacuzzi, sauna, SPA, zabiegi kosmetyczne. Program dla najmłodszych realizowany byłby w sali animacji dziecięcych, zaś pomiędzy obiektami istniałby plac zabaw. Na wyższych kondygnacjach znalazłyby się pokoje hotelowe oraz gościnne dla artystów. W wieży wodnej usytuowaliśmy muzeum kolejnictwa ze szczególnym wyartykułowaniem historii magistrali Królewsko–Pruskiej Kolei Wschodniej. Na II piętrze wieży - w płaszczu zbiornika wodnego zaaranżowano kino studyjne.
W naszym odczuciu pomysł stworzenia ośrodka kulturalnego związanego z budynkiem parowozowni wraz z sąsiednimi obiektami musiałby zostać powiększony o rewitalizację obiektu lokomotywowni wachlarzowej pełniącej rolę Art Inkubatora Przedsiębiorczości (rzemiosła artystyczno-użytkowego). Byłaby to powierzchnia najmu, a jednocześnie przestrzeń aktywizacji środowisk twórczych, tj. malarzy, rzeźbiarzy, fotografików, muzyków, pracowni związanych z modą, designem, sztuką użytkową, skupiająca w jednym miejscu. Część lokali mogłaby być wynajmowana dla firm wytwarzających produkty wielkogabarytowe o charakterze przemysłowym związanych np. z metalurgią, naprawami parowozów zabytkowych itp., jednocześnie zaznajamiając widza poprzez przeprucia ściany partii przyziemia i wypełniając ją fasadą szklaną z profilem i wytworem danej firmy. Sprzyjać by takim funkcjom miała istniejąca obrotnica wraz z torowiskiem, na której w dni powszednie usytuowany byłby wagon pełniący rolę kawiarni – jego ściana byłaby nośnikiem dla telebimu dla klientów gastronomicznych „ogródków letnich”. W pozostałej części rozlokowane byłyby sale konferencyjne oraz zespół lokali gastronomicznych (kawiarnie, restauracje, puby, herbaciarnia, cukiernia, winiarnia). Nowokreowaną przestrzeń pomiędzy parowozownią a lokomotywownią zaproponowaliśmy w części zadaszyć szklanym dachem – powstałby w ten sposób dziedziniec sztuki pełniący zarazem funkcję prezentacji dorobku artystycznego spinający jednocześnie oba kompleksy obiektów. W bezpośrednim sąsiedztwie budynków parowozowni i lokomotywowni przebiega rzeka Gwda. Dla uatrakcyjnienia lokalizacyjnego potencjału tego terenu zaprojektowano przystań dla kajaków i małych stateczków wycieczkowych. W powiązaniu z proponowanymi ścieżkami rowerowymi oraz dogodną, bezkolizyjną dla ruchu kolejowego lokalizacją zespołu parkingów, niedaleko stacji Dworca Głównego PKP, w niewielkiej odległości od centrum miasta, przy jednoczesnym braku zabudowy mieszkaniowej wokoło lokalizacja ww. obiektów z przeznaczeniem na centrum kultury i sztuki jest wręcz idealna.
Konkurs organizowany przez Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego polegał na opracowaniu koncepcji rewitalizacji funkcjonalnej i architektonicznej obiektów infrastruktury postindustrialnej lub powojskowej, wyłączonych obecnie z użytkowania, leżących w granicach administracyjnych Województwa Wielkopolskiego.
Celem konkursu było nie tylko nadanie nowej wizualizacji i funkcji obiektowi, ale również nadanie miejscu nowego życia przez przywrócenie użyteczności kulturalnej, turystycznej, rekreacyjnej, biznesowej czy społecznej.
